Στο καλό

|

Βρεθήκαμε για λίγο κάτω από την ίδια ομπρέλα. Εσύ να με κάνεις να γελάω και εγώ να προσπαθώ να κρατήσω επίπεδο...και η ομπρέλα να στάζει! Σε φανταζόμουν όπως κι εμένα: Παιδί. Τα παπούτσια της Αλήθειας μας χτυπούσαν και τα ρούχα της αναξιοπρέπειας που μας έντυσαν με το ζόρι, ήταν πολύ φαρδιά για τις πλάτες μας. Τίποτε στα μέτρα μας σε αυτή την χώρα. Τίποτε που να μας κάνει να μοιάζουμε λίγο "καθωσπρέπει". Είχα όμως στο πλάι μου εσένα και ό,τι κι αν μας φορούσε η μαμά-πατρίδα, δεν του έδινα σημασία και το προσπερνούσα. Τα γόνατά μας σακατεμένα από το παιχνίδι και τα χέρια ξυλιασμένα από το αγιάζι που ακόμη δεν λέει να κοπάσει κι ας μπήκαμε στο μήνα Μάιο. Την τσάντα της Ανάγκης δεν την κουβαλούσες ποτέ. Την κρεμούσες στην ομπρέλα μακρυά από σένα. Γιατί εσύ ανάγκη δεν είχες ποτέ. Και έτσι βάραινε η ομπρέλα και την κρατούσαμε και οι δύο αρκεί εσύ να μην την ακουμπούσες την ανάγκη που σου φόρτωσαν. Παιδιά ήμαστε και παιδιά είμαστε. Και μην ξεχνάς αυτή την ομπρέλα, που έμεινα μόνη να κρατώ, θα συνεχίσω να την κρατώ και θα προσποιούμαι ότι πάλι θα κάνεις γκριμάτσα για να γελάσω. Άλλωστε θυμάσαι....την ομπρέλα την κρατούσαμε ακόμα και όταν έσκαγε ο τζίτζικας. Απλά θέλαμε να είναι πάντα ο ώμοι μας κολλητά. Σαν Τείχος που προστάτευε τις ψυχές μας. Αχ οι ψυχές μας....


4 σχόλια:

ελίτσα είπε...

Σ'αγαπώ πολύ τρυφερή Οχιά
Αλλά μόνο εσένα
Ούτε συγχωρώ ούτε θέλω παρέα
και δεν μου λείπουν τα γέλια..


ΥΓ: και γαμώτο ναι... θα τα ξεχάσω κάποτε ολα και θα του κρατήσω τό χέρι πιό σφιχτα από πρίν...
Αυτό μου τη δίνει

Φώντας είπε...

Κράτα την ομπρέλα γερά μη την πάρουν κι αυτή.

ΟΧΙΑ είπε...

Ελίτσα,
να είσαι καλά.

bbimbo,
ξεφουσκώνεις;

Φώντας,
Η ομπρέλα ανοιχτή χωράει αγκαλιές και κλειστή βγάζει μάτια!Ας τολμήσουν!

Νάτα τα πουλάκια μου!